Summer frustration

Kapag dumarating ang summer parang ang daming pwedeng gawin. Ang daming nililista na mga plano pero kung minsan...mmm... madalas hanggang plano na lang.

Kalagitnaan na ng summer... matatapos na nga dahil nagsimula nang umulan sa pagpasok ng Mayo pero parang wala pa ring nagawa sa mga binalak... kung meron man, ilan lang siguro.

Nakakalungkot kapag matatapos ang summer na hindi man lang nagawa ang mga binalak. Sana pala hindi na lang nagplano.

Una, ang isa sa mga gustong gawin pumunta kung saan-saan, eh, pero paano kung walang anda. Saan pa pupunta kung di sa bahay... stagnant!

Mainit. Mahaba ang byahe kaya tatamarin...ang plano na sa malayo pumunta... sa malapit mauuwi.

Kapag nasa bahay, super init. Syempre summer...gustong magswimming! Pero paano kung wala naman makasama...ano 'yun 'all by yourself ang drama' kalokah naman 'yon! Parang ang tatanungin mo kung malamig ba ang tubig ay ang sarili mo rin.... parang tanga lang!

Maganda rin sanang mag-aral ng mga bagong kaalaman. Iyon bang tipong lalabas ang talent mo. Pero dahil mahal ang mga registration fee, tuition fee... siguro sa isang taon na lang! ('yun din ang sinabi ko last year...LOL)

Maraming plano ang binalak na hindi na yata magagawa...ay sayang naman! :(

Ang ending sasabihin na naman natin sa ating sarili...

"Ang ikli naman ng bakasyon, ang dami ko pa namang gagawin."

Parang in-denial lang sa katotohanan na wala naman talagang nagawa o kaya'y ginawa.

Kaya naman para hindi manghinayang sa bakasyon, gawin na agad habang may panahon pa.

Kaya ayusin na ang mga gamit at go-mora na! (*^_^)

Boy group

Sa totoo lang wala naman akong hilig sa mga boy groups sa Asia ... kung meron man akong super sinundan ng bongga at super ni-re-search ko, eh, F4 pa 'yun.

Gusto kong makinig ng mga Chinese, Japanese o Korean songs pero hindi naman ako ganoon kaalam sa kanila. Mas gusto ko ang mga serye nila o kaya mga movies nila at mga artista.

Pero dahil sa impluwensya ng aking sister... eto tuloy... mega post ako ng mga photos nila as if knowing ko talaga sila... ang cute naman nila kaya okay lang.

At nito ko lang nalaman na si Jun Matsumoto pala ay may grupo... ang Arashi...kumakanta pala siya. Kakatuwa lang.

Dati-rati kasi mga Korean group lang ang pamilyar sa akin...pero di ko alam ang mga name nila... nagkaroon tuloy ako ng interes... anu ba 'yan... super isip bata lang talaga!

Anyway, sabi ng siter ko gumawa daw ako ng fan fiction tungkol kay Massu... member ng NEWS... why not?... Siguro kapag nagkaoras ako...hehehe...

eto ang pinagkakaabalahan sa kainitan ng panahon. :))

Plano sa bakasyon

I just felt that today is the first day of vacation and it gives me a thrill.


Mega-Ingles ako...

Bakasyon na nga siguro...

sisimulan ko ang mga sumusunod:

1. Maglalaba ng mga kumot, punda, kurtina at iba pang mabibigat na labahin na hindi malabhan kapag may pasok.

2. Maghahalungkat ng mga gamit at magtatapon ng mga hindi na kailangan (para mabawasan ang mga abubot)

3. Mamamasyal kasama ang buong pamilya... kung saan mapapadpad ang mga paa ( no particular destination)

4. Magbabasa ng mga pending na mga books na hindi pa nababasa.

5. Manonood ng mga movies at series na super like kong gawin kahit may pasok.

6. Magpupunta sa gym kasama ang mga friends ko... ( sana matuloy di lang drawing... LOL)

7. Manahi ( kung ano lang... punda, kurtina, damit etc.)

8. Magblog.... katulad ngayon!

9. Magswimming... (syempre kasama ang family)

10. Maghanda para sa darating na pasukan. :)))

Sa dami ng balak kong gawin.... parang hindi rin pala ako magbabakasyon... pagod pa rin!

Ano bang ibig sabihin ng bakasyon? para kasi sa iba relaxation ito pero ang totoo... nakakapagod din ang bakasyon... kasi ang mga bagay na hindi magawa kapag may pasok ay ginagawa ng bakasyon at kapag pasukan na mega reklamo tayo dahil maikli ang bakasyon...pero hindi naman un tungkol sa ikli ng panahon kundi sa pagod na dala ng bakasyon.


Sana maging masaya ang bakasyon natin! :))

Lusong sa Laiya

Isang araw, nagsama-sama sila. 

Nagbitbit ng tig-isang bag.

Nagdala ng kaldero.

Nagluto ng kanin.

Sumakay sa bus.

Para mapawi ang inip sa byahe, 

nanood ng movie...

ang pamagat ay Tekken.

Natapos na ang movie... 

malayo pa ang destinasyon.

Nakinig ng music...

may mga simple nakisabay...

may mga piit na bumibirit...

may mga pabulong--bulong.

May mga nakatulog...

May mga atat na atat na...

May mga tulala sa bintana...

may mga nakikipagtsismisan.

Lumiko ang bus.

Lumiko ulet.

Biglang tumigil.

May mga napatayo.

May mga napatingin sa labas.

May mga nagtatanong...

  'eto na ba?'

   'dito ba 'yun?

Bumaba ng bus.

bitbit ang mga gamit ...

nilakad ang cottage.

may mga kumain.

may mga nagbihis.

may mga kumuha ng larawan.

may mga napa-upo 

napagod sa byahe.

maya-maya pa...

talbog sa tubig...

inilabas ang kulit!

picture dito, picture doon...

asaran dito, asaran doon...

sisid dito, sisid doon...

aahon...uupo...kakain...balik ulet!

dumaan ang maghapon...

napawi ang init...

nakaramdam ng pagod

ngunit bakas ang saya..

may mga naiwan pa...

patuloy ang lunoy sa tubig...

ninanamnam ang sarap...

dumating na ang uwian...

isa-isa nang nag-aayos...

isa-isa nang nagsisipagbihis...

isa-isa nang nagbabalik sa bus...

habang ang ilan ay humabol pa

sa pagkuha ng larawan...

souvenir...

wala lang...

may kamera man o wala...

magkakaroon ka pa rin ng katibayan

na ika'y bahagi ng naganap 

na paglusong sa dagat

mula sa Laiya, Batangas!

(*^_^)

ang saya lang... :))

Alas-dose ng hatinggabi

Hating gabi na. Habang nanonood ng pelikula ni Stephen Chow na hindi ko alam ang pamagat dahil kabubukas lang ng t.v. heto ako at tumitipa sa keyboard ng aking computer.

Wala lang... ang dami kasing kailangang gawin na parang hindi matapos-tapos.

Para bang kung hindi gagawa kawawa.

Hindi yata bagay ang awiting aking pinapakinggan sa pag-eemote ko... favorite ko pa naman un...

siguro mas maganda kung itulog ko na muna lahat ito... bumibigat na rin kasi ang ulo ko at parang umi-epekto na and isang basong gatas na ininom ko...parang bata lang!

Eksena ‘pag patapos na skulyir! (Seryoso?!?)

Tuwing dumarating ang buwan ng Pebrero at Marso bumibisita na rin ang DAT, RAT at NAT. Susukatin na naman ang mga natutunan ng mga mag-aaral. Maghahanda na naman nang sangkatutak na reviewer ang mga guro habang ang mga iniintinding mga mag-aaral ay tila wala naman pakialam…(pakiramdam ko lang ba?)

Ito rin ang buwan kung saan unti-unting tinatamaan ng katamaran ang lahat dahil sa kumakaway na ang bakasyon. Para bang abot-kamay na ngunit ang hirap abutin. Ang mga mag-aaral parang nagmamadali nang hatakin ang mga araw para makapagtampisaw sa tubig o kaya’y makapagbakasyon habang ang mga guro ay pilit na hinahabol ang ilan pang mga aralin na kailangang tapusin.

Laging ganito ang eksena kapag papatapos na ang school year…ang mga bata tamad na tamad nang ihakbang ang mga paa papasok ng paaralan at ang mga guro bagama’t excited na sa bakasyon ay ginagawa pa rin ang  dapat para sa mga anak ng ibang tao.

At dahil matatapos na ang isang taong panuruan, nahaharap na naman sa sitwasyon ang mga guro kung saan ibubukas ang puso para sa mga tamad na mga mag-aaral at sisikaping bigyang ng justification ang markang kanyang na-compute. Habang ang mga mag-aaral naman lalo na ang mga alanganin ay panay ang pa-pogi at pa-tweetums sa mga guro para humingi ng pagkakataong maipasa sila.

Nariyan ang mga batang bitbit ang mga magulang at gagawing protector shield with matching luha kapag talagang walang pag-asa. Kung minsan naman ay kasama ang lolo, lola, kuya, ate o kung sino mang pwedeng maisama para makiusap sa mga guro.

Eh, kung gusto naman talagang pumasa ng mga batang ‘yan hindi ba tama lang na pumasok sila araw-araw at gawin ang mga Gawain sa loob ng silid-aralan? Kaya nga lang ang mga batang mahilig maki-usap, eh, ‘yung mga tipong isa o dalawang beses lang kung pumasok.

Kapag pinatawag ang mga magulang, hindi naman darating. Ang daming ganitong kuwento…na para bang guro lang at paaralan ang tagahubog ng isipan ng mga bata. Pagkatapos, kapag bumagsak ang anak, susugod sa paaralan upang magreklamo gayong kapag pinatawag o kaya ay may mga meeting, eh, hindi naman pumupunta.

Tulad ngayon, magtatapos na ang school year… maggra-graduation na… saka palang makiki-usap. Hihingi ng mga special projects bilang pampuno sa tatlong grading na hindi nila pinasukan… ano ‘yun ganun-ganon lang ‘yun? Kakalokah!

Eeksena rin ang mga aklat na dapat isauli. May mga magbabalik na sira-sira na… marahil ay gamit na gamit. Meron ding parang bagong bili… halatang itinago lang sa aparador.

Pasok din ang mga pag-aayos ng mga upuang tila pinahirapan ng mga nagsi-upong estudyante at pagpipintura sa mga dingding ng silid dahil ginawang chat room o kaya naman ay shout out ng mga damdamin o kaya advertisement ng mga naghahanap ng mga ka-text! Eksenaloo talaga nang super bongga… kung minsan ginamitan pa ng pentel pen.

Syempre, nandiyan ang praktis ng gradution. Pinagbubuti ng mga guro ang pagmamando sa mga bata habang sa huling pagkakataon ay magpapasaway pa ang mga ito. May mga mahuhuli nang dating at makakatanggap ng sermon. Meron di namang ninanamnam ang mga huling araw sa paaralan kaya naman pinagbubuti ang pag-eensayo.

Samantala, ang mga guro sa lower years ay patuloy na nagtuturo habang nag-aasikaso ng mga forms. Isabay pa ang mga reports na kailangan ipasa at mga home visit for the last time sa mga talagang di na pumapasok.

Ganito na talaga ang buhay ng mga guro at mag-aaral… kalian kaya darating na magiging magaan ang trabaho ng mga guro at hindi na magpapapampam ang mga bata? Hay, wish ko lang sa sunod na school year…haha! :)

Bugso ng damdamin...tula

Isa lang ang ginagawa ko para mailabas ang mga damdaming umaalipin sa akin. Ito ay sa pamamagitan ng pagsulat. Hindi perpekto ang aking sinusulat ngunit ito ang paraan ko upang iwaksi ang aking nararamdaman!

Madalas walang pamagat... sapagkat ang nais ko lang naman ay isulat ng mabilis ang nasa isipan ko... saka ko na pinag-iisipan ang pamagat tulad ngayon.

Hahayaan ko na lamang na walang pamagat ang tatlong tula na ito... at kung magkakaroon ako ng oras at panahon ay saka ko na lamang lalagyan.

Unang tula... natakot ako kaya siguro eto ang nasa isip ko. Halos limang minuto ko lang itong naisulat sa sobrang bilis ng mga salita sa 'king isipan. Ang hirap habulin...hehehe..

Di maipaliwanag ang naramdaman

Nang ako’y dumaan sa kanyang harapan

Bumilis ang pagtibok ng aking dibdib

At tila ako ay nasa isang liblib.

Ang araw na ‘to ay ordinary lamang

Ngunit nang s’ya’y makita, nagbago bigla

May anong takot sa puso’y bumalot

Sa tinig na narinig ako’y nangilabot.

Bigla kong pinangarap na sana’y tulog

Upang isipin ang nangyari’y bangungot

Ngunit nakaharap ang katotohanan

At isipin pa lamang ay kay hirap takasan!

10/12/11 3:45PM

Pangalawa, gusto ko nang matulog pero abala pa ang isipan ko...kaya eto ang nabuo...

Tamad na bumangon sa pagkakahiga

Para bigyan-daan ang nasa isipan

Ngunit nang makaharap na ang panulat

Mga salita’y mahirap mahagilap.

Bakit sa sandaling bumalik sa higa

Mga salita’y biglang nagsulputan

Tila mapaglaro yata mga letra

Kaya’t sa muling pagbangon naging handa.

Ngunit may kung ano sa gabing ito

Bagama’t may ideya’y nakakalito

Pilit mang hanapin ngunit humihinto

Ang mga salitang magaling magtago.

11/16/11 9:17PM

At ang huling tula, habang siya'y natutulog... nabuo ang tulang ito... habang sa mukha niya'y nakamasid.  

Habang pinagmamasdan ang kanyang mukha

Di ko mawari kung anong naibigan

Ang matangos bang ilong o ang singkit na mata

Makapal bang kilay o mapang-akit na labi?

Isa lang naman ang aking nalalaman

Kanyang kalooban ang mas nangibabaw

Sa kabaitang taglay, saan pa makahahanap?

Dagdag na lamang ang kanyang kaanyuan.

Hindi man siya perpekto sa paningin ng iba

Hindi naman sila ang magiging magkasama

Kaya’t di kailangang makisawsaw pa

Pagkat tayo’y may kanya-kanyang panlasa.

2/13/12 10:52PM

(*^_^)